24 Temmuz’da Gudermes’te geniş katılımlı bir toplantı yapan Kadirov, "Başkanlarımız ve müdürlerimizin birçoğunun ormana gitmiş olan gençlerimizin akrabaları olduğu kimse için sır değil. Biliyorum bu kişiler gençlerle irtibat halinde, onlara yiyecek dahi sağlıyorlar. Uyarıyorum; Eğer 10 gün içinde bu gençler evlerine dönmezse tüm başkan ve yöneticiler mahkemeye verilecek. Bize karşı savaşanların korunmasını yasaklıyorum. Eğer ormanda olanlardan birinin herhangi bir köyde defnedildiğini öğrenirsem, ne polis müdürü, ne başkan ne de imam görevinde kalmayacak" tehditlerini savurdu.

Yerel idarecilere ‘ihmalkar’ ve ‘duruma sahip olamayanlar’ diye çatan Kadirov, din idaresi temsilcilerini de gençleri ‘Vahhabizm saflarına katılmaktan alıkoyacak’ faaliyetlerde bulunmadıkları gerekçesiyle yerden yere vurdu. Kadirov "Biz, hepimiz, Çeçenya gençliğinin terörist, Vahhabi ve yasadışı örgüt üyelerinin etkisine maruz kalmamaları için gücümüzü birleştirmeliyiz. Çalışmalar gereken düzeyde yürütülmüyor, bu konuda özellikle eleştirilerim müftülük ve bölge yöneticilerine. Gençliğe yönelik dini eğitim planındaki çalışmaları zayıflattınız. Gençlere Vahhabizmin kötülük getirdiğini açıklamak gerekiyor. Bunu açıkça söylemekten korkmamalıyız. Müslüman dünyasında tanınmış hatta konuşmuş olduğum İslam ülkelerinin yöneticileri bile hep bir ağızdan Vahhabizmin büyük bir kötülük olduğunu onaylıyor" diye konuştu.

Kadirov, Buryatiya'dan Çeçenya'ya gelip geçen ekimde Kafkasya Emirliği’ni ilan eden direniş lideri Dokka Umarov'a katıldığı söylenen hatip Şeyh Said'i kast ederek "Buryatiya'dan bir adam geldi ve şimdi ormanda gençlerimize İslam’ı yayıyor. Gençler onu dinlemeye hazır, sizi ise dinlemiyor. Sizin vaazlarınız anlamsız. Siz dinlendiğinizde, neyi desteklediğiniz -Vahhabizm veya tarikat- anlaşılmıyor. Geleneksel İslam, tarikat hakkında cd'ler, vaazlar yayınlıyoruz, gençler ise ormandan seslenenlerin cd ve vaazlarını takip ediyor. Bu nasıl olabilir? Bu neden oluyor? Siz doğruyu söylemiyor musunuz? Bu suçlularla savaşan polisler ölüyor, ama siz bunu açıkça söylemiyorsunuz. Neden, korkuyor musunuz? Her birinize koruma verdim, gereken her şeyi sağladım. Çalışmanız ve gençleri düzeltmeniz için daha ne istiyorsunuz?" diye çattı.

Gençlerin camide yaptıkları sohbetlere dikkat çekerek "Namazdan sonra gençler camide kalıyor ve görüşüyor, bir şeyler tartışıyor. Bunu yasaklamak lazım" diyen Kadirov, çıkışını şöyle sürdürdü:

“Dokka Umarov da kim? Gençler neden ona gidiyor? Onu kim başkan yaptı? Kim seçti? Kime çalışıyor? Gençler onun ormandan gelen vaazlarını dinliyor da bizimkileri niye dinlemiyor?"

Vahhabizm propagandası yapanların açığa çıkartılmasını, bunlara ait cd ve kitapları dağıtanların yakalanmasını isteyen Kadirov, “Ekstremizm (aşırılıkçılık) ve Vahhabizmle mücadele konusunda daha kesin önlemler alın” dedi. ÖZ/FT

Caharkale/Ajans Kafkas - İnsan hakları ile ilgili durumu denetlemek için Çeçenya’yı ziyaret eden Avrupa Konseyi İnsan Hakları Yetkilisi Thomas Hammarberg’i kabul eden Kremlin güdümlü Çeçen başkan Ramzan Kadirov, ‘ülke şeriat rejimine dönüyor’ eleştirisine “İslam'ı suçlarla mücadelede bir araç olarak kullanıyorum” yanıtını verdi.

Dün Hammarberg’le görüşmesinin ardından basın toplantısı düzenleyen Kadirov, devlet dairelerinde başörtüsü takılmasıyla ilgili gazetecilerin sorularını yanıtlarken örtü ile suç arasında doğrudan bağ kurarak şunları söyledi:  

"Çeçenler asırlardır kadına özel muamele ediyor. Ve eğer kadın etik olmayan bir durumdaysa bu erkekleri laubaliliğe tahrik ediyor. Çernokozova hapishanesini ziyaret ettim. Orada bulunanların yarısından çoğu, şu veya bu şekilde kadına bağlı suçlar işlemiş. Kimi kız kardeşini, kimi eşini uygun olmayan davranışından öldürmüş. Bu tür suçların sebeplerini engellemeye çalışıyoruz. İslam'a dayanan Çeçen milli geleneklerinin yeniden diriltilmesi gerektiğini ilan ettim ve bu bazılarının istediği gibi Çeçenya'nın şeriat ile yönetilmesi için değil, insanların suç işlememesi içindir. İslam iyilik ve barış dini. Kim İslam'a uyarsa suç işlemez ve toplum aydınlanır. Ülkedeki suçların büyük çoğunluğu milli geleneklerin unutulmuş olmasında kaynaklanıyor."

“Ben Müslüman’ım ve bununla gurur duyuyorum. İçki, sigara içmiyorum, İslam dininin tüm emirlerine uyuyorum. Herkesi buna çağırıyorum, çünkü İslam en barışsever din" diyen Kadirov, kadınların işyeri ve eğitim kurumlarında ciddi ve sade giyinmeleri gerektiğini belirtti. Kadirov, Çeçenya’nın eski müftüsüyken ikinci savaşta saf değiştirip Rus yanlısı yönetimin başına getirilen babası Ahmed Kadirov'un da baştan beri Çeçenya'da şeriat yönetimine karşı çıktığını söyledi. Kadirov "Ülkede herkes şeriat yönetiminin getirilmesi gerektiğini haykırdığında ve federal merkez (Aslan) Mashadov'a (Boris) Berezovski aracılığıyla yardım ettiğinde, benim babam şeriat düzeninin getirilmesine karşı çıktı ve bunu oynanmaması gereken ciddi bir mesele olduğunu söyledi” dedi. RE/RİA/ÖZ/FT

Jamie Glazov'un sorularını yanıtlayan Zakayev, Kaide, Hamas, İslami Cihad gibi örgütlerle ilgili daha önce fazla dillendirmediği görüşlerini ortaya koydu. Ajans Kafkas, röportajı yayımlamadan önce Zakayev’e e-posta yoluyla röportajın orijinal olup olmadığını sordu ancak henüz yanıt alamadı. Kaide’nin iki numaralı ismi Eyman el Zevahiri’nin FSB ajanı olduğunu öne süren, Hamas ve Hizbullah’ı İsrail’le barışın önündeki engel olarak gören Zakayev’in 19 Mart’ta Frontpage Magazine’in internet sitesinden yayımladığı görüşleri şöyle:

Ahmed Zakayev Frontpage Interview'e hoş geldiniz

Teşekkürler, her zaman hizmetinizdeyim.

Çeçen direnişi milli mi, yoksa İslami mi?

Ne ilki ne ikincisi. Çeçenya'da çoğunluğu oluşturanların Çeçenler oluşana rağmen bağımsızlığımızın taraftarları çeşitli millet ve dine bağlı olanlardan oluşuyor. Çeçenya Direnişi özgürlüğü değer olarak gören insanları birleştiriyor. Direnişin farklı safhalarında örneğin, Ukraynalılar ile Ruslar, Kafkasyalılar ile Arap ülkelerinden gelen insanlar yer aldı. Mücadelemiz Çeçenlerin Ruslara veya Müslümanların Hıristiyanlara karşı mücadelesi değil, düşmanlarımız böyle göstermek için elinden geleni yapıyor olsa da böyle değil. Rusya'da olduğu gibi dünyanın farklı ülkelerinde, Rusya'nın özgürlük ve demokrasi yolunun Çeçenya'nın serbest bırakılması ile mümkün olacağı konusunda anlayış görüyoruz. Çok milletli bir ülkede halkların hakları tanınmamışken orada insan haklarından söz etmek mümkün değil.

Bağımsızlığını alınca Çeçenya'nın İslam harp alanına dönüşme tehlikesi yok mu, bağımsız Kosova'nın şu anda sunduğu tehlike gibi?

Kosova'nın bağımsızlığından başlayalım, bu Balkanlar'da ve tüm Avrupa'da istikrar açısından önemli bir adım. İnanıyorum ki, Sırp halkı için de Kosova'nın ayrılması, emperyalist ve şovenlik tehlikeli virüsünden kurtulduğu için olumlu bir olay.
Elbette 'İslam harp alanı' ne anlama geliyor açıklığa kavuşturmak gerekiyor. Ben bilmiyorum, örneğin 'Hıristiyan harp alanı', 'Yahudi harp alanı' veya 'Buda harp alanı' ne anlama geliyor? 'İslam harp alanı' ifadesinin kötü bir anlamı olduğunu tahmin ediyorum ve bundan dolayı da Çeçenya'nın bağımsızlığının tanınmasının kesinlikle olumlu sonuçları olacağını söylüyorum. Kosova'nın bağımsızlığı konusunda yukarıda söylediklerim gibi.

Bir süre önce Çeçenya'da yaşanan krizi anlatır mısınız?

 Defalarca açıkladığım gibi, Dokka Umarov'un ‘Emirlik’ ilanı FSB provokasyonudur. FSB (KGB) Rusya imparatorluğunda yönetimi 1917'de Bolşevikler ele geçirmeden önce doğmuş dünyadaki en tecrübeli terör örgütüdür. FSB aşırılıkçı ideolojiyi oluşturma ve yayma becerisine sahiptir. İki örnek, El Kaide ve Rusya Müslümanları arasında Vahhabizm’dir.
Detaylara girmeden sadece şunu hatırlatıyorum, Afganistan'a Usame bin Ladin'e gitmeden önce Eyman El Zevahiri Rusya'da altı ay geçirdi. Bu olay FSB Başkanı General Patruşev tarafından açıkça itiraf edildi, ancak FSB'nin Zevahiri'nin kimliğini tespit edemediğini iddia etti. Gerçekte ise o KGB tarafından Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat'ın öldürüldüğünden beri biliniyordu. Arkadaşım Aleksandr Litvinenko Zevahiri'yi FSB ajanı olarak adlandırmıştı. Benim de şüphem yok. Söylemekten yorulmadığım bir şey ki, vahhabizmin tohumları 1989'da Astrahan'da SSCB İslami Diriliş Partisi kuruluşu aracılığı ile atıldı. Nerede olursa olsun her projesinde FSB güvenilir ajanlarını tutuyor ve onları her şekilde koruyor.

Çeçenya'da şu anda askeri hareket nasıl gidiyor?

Aslında bu tipik partizan savaşı. İşgalciler sıkça uçak ve top kullanıyor. Direnişçilerimize ise geniş çaplı askeri operasyondan uzak durma görevi verildi.

Sürgündeki hükümet Çeçenya içindeki Direniş askerlerini kontrol ediyor mu?

Altını çizmek isterim ki, tüm Çeçenya hükümeti sürgünde değildir. Çeçenya içindeki direnişçilerimizin kontrolü ile vatanında olan veya oraya geri dönen bakanlarımızca sağlanıyor.

Bazı Çeçenlerin geçmişte kullanmış olduğu terör metotları hakkında ne düşünüyorsunuz?

Çeçen-İçkerya Cumhuriyeti hükümeti bakanı, seçilmiş Devlet Başkanı Aslan Mashadov'un temsilcisi olarak her zaman, her kim işlerse işlesin, her kim üstlenirse üstlensin her türlü terör eylemini kınadım. Benim için bunların Çeçenlere karşı emredilmiş oldukları açıkça görülüyordu.

Yabancı cihat grupları, El Kaide, Hamas ve Hizbullah hakkında ne düşünüyorsunuz?

El Kaide, İslam dünyası ile Batı Avrupa'nın çarpışmasına yönelik global provokasyon. Amacı, tarafları maksimum zayıflatmak. Rusya, Çin ve totaliter kamplaşma müttefikleri için faydalı. Hamas ve Hizbullah'ın amacı Filistinliler ve İsrailliler arasında barışın sağlanmasına izin vermemek. Rusya, İran ve Arap diktatörleri için çıkar teşkil ediyor. Üç örgütün de İslam dünyası çıkarları ile ortak hiçbir şeyi yok ve yabancı ellerde itaatkar araçlar.

El Kaide, Hamas, Hizbullah ve diğer İslam terör örgütlerinin Rusya, İran ve Arap diktatörleri için neden faydalı olduğunu daha detaylı anlatır mısınız?

Birincisi, gerginlik petrol zengini bölgede. Gerginlik ne kadar büyükse petrol fiyatları o kadar artıyor. Bir an Rusya, İran ve Arap ülkelerinin bu hammaddeden mahrum kaldığını düşünün. Onların neye dönüşeceği açık. Adı geçen ülkelerin dış politikası petrolü daha pahalıyla satmak. İkincisi, Rusya, İran ve bazı Arap ülkelerinde rejim otoriter bir yapıda. Batı demokrasisine karşı savaş onlar için hayati önemde. El Kaide, Hamas ve Hizbullah'ı kullanarak adı geçen ülkeler Batı ile yabancı bölgede, yabancı eller ile savaşıyor.

Rusya ve İran'ı birleştiren bir diğer şey, Sünniler arasında istikrarın sağlanmaması için mümkün olan her şeyi yapacak olmaları. İran için bu Şii-Sünni karşıtlığı. Rusya ise istikrarlı ve birleşmiş Sünni dünyasının, bugüne kadar sömürgecilikle kendisine bağlı tuttuğu onlarca Sünni halkına özgürlük vermesini istemesinden korkuyor.

Çeçenya bağımsızlığının geleceğini nasıl görüyorsunuz? Demokrat mı olmalı? Dış politikası nasıl olacak?

Bağımsız Çeçenya'nın örnek-demokrat bir ülke olacağı söylerim. Dış politikası herkesle faydalı işbirliğine hazır ve açık olduğunu ifade edecek.

Çeçenya bağımsızlığını ne zaman kazanacak?

Tarih vermek mümkün değil, ama Rus askerleri Çeçenya'yı terk ettiğinde. Şüphe etmediğim bir şey var ki, her geçen gün özgürlüğümüz yaklaşıyor. ÖZ/FT

Hikaye 1984 doğumlu Hamzayev Ali Sutarbiyeviç'in başından geçenleri gün ışığına çıkarıyor. Güvenlik nedeniyle isimlerin değiştirildiği hikaye Çeçen halkının korkunç trajedi tarihinden sadece bir halka. İşte kurtuluşu için mucizevi diyen Hamzayev Ali’ninEsir Kampları Esirleri Birliği’ne anlattıkları:

14 Ağustos 2002'de Gudermes şehri civarında Kunduhovo'da yürütülen kimlik kontrolü yada 'temizlik' diye adlandırılan operasyonda tutuklandım. Orada akrabalarımızın yanında yaşıyorduk, çünkü sık sık açılan ateş sonucunda yarısı yıkılmış evimizde yaşamak mümkün değildi, orada kalmak tehlikeliydi. Babam tüm aileyi amcaoğluna götürmüştü, çünkü uzun zamandır orada ateş açılmıyordu, bölge Kadirov'un kontrolünde idi ve temizliklerin orada sıkça olmadığı, yani buranın güvenli bölge olduğu söyleniyordu. Orada kaldığımız süre içinde birkaç defa 'temizlik' oldu, ama hiç kimse bize bir şey demedi. Ama o sabah köyde anlaşılamayan bir panik vardı, silah sesleri, küfürler duyuluyordu ve biz endişeliydik. O gün ilk defa federal ve Çeçen OMON'un ortak temizliği oldu, Çeçen OMON'una kimse önem vermedi, onlardan maskeli biri Ruslardan daha çok gaddarlık etti. Ben o zamanlar bunun GRU birliği olduğunu bilmiyordum, ama onların tüm Çeçenlere karşı çok düşmanca yaklaştıklarını gördüm. O sabah onlar bahçeye girdiğinde babam o güne kadar yaptığı gibi belgelerimizle yanlarına çıktı. Ama ona hepimizi bahçeye çıkarmasını emrettiler ve çıkarak babamızın yanında durarak hepimizin orada olduğunu gösterdik. Herkese baktılar ve nedense bakışları benim üzerimde kaldı ve bana kimliğimi göstermemi emrettiler, ben de onun ellerinde olduğunu söyledim.

Onların başkanı pasaportumu alarak sayfalarını çevirdi ve kadınlar olduğu halde pis küfretti ve yaşıma göre sağlıklı olduğumu söyledi. Ardından bağırdı ve tüm erkeklere duvarın önünde durmalarını söyledi. Söylenileni yaptık, çünkü bugün onların her zaman olduğu gibi belgelerimizin kontrol edip, evi arayıp barışçıl şekilde gitmeyeceklerini anlamıştık. Duvarın önünde durdurdular ve bizi aradılar, kınnap üzerine oturmamızı emrettiler, daha sonra aralarından beni aldılar ve bahçenin ortasına götürdüler, seçkin küfürleri ile beraber dövmeye başladılar. Annem ve kız kardeşlerim ağlamaya başladı, babamsa beni korumak için atıldı, ama silahla durdurdular. Ellerimi arkaya götürdüler ve kelepçe vurdular, başıma çuval geçirdiler. Daha sonraki hareketlerini görmedim, sadece annemin ve kız kardeşlerimin çığlıklarını duydum.

Beni zırhlı araca bindirmeye başladıklarında, anlaşılan annem bana atıldı, çünkü dayak sesi ve annemin acıdan nasıl ofladığını duydum. Onlar bahçede babamın akan kanını bırakarak, beni zırhlı araca bindirerek terk ettiler. Henüz iki gün önce öğrendiğime göre, babamın bilinci yerine gelmedi ve götürülmemden altı saat sonra öldü.

14 Ağustos 2002'den beri ailem ve Çeçenya hakkında hiçbir şey bilmiyordum, halbuki kaçtıktan sonra öğrendim ki bir yıl boyunca köyüme sadece 10 kilometre uzakta idim. Biz dış dünyadan, insan gözünden uzaktık, etrafımızda birkaç alay vardı. Burada 251. atış alayı, 622. tank tugayı ve OMON birliği, paralı alay ve diğerleri vardı. Bizi dize kadar suyun olduğu 2,5-3 metre derinliğindeki çukurlarda tuttular. Daha sonra sonbaharda, yer yerden üfleyen bir yere götürdüler. Çukur bu yeni yere göre daha sıcaktı bile, orada hiç değilse cereyan yoktu. Mart ayından sonra yeniden çukurlara götürdüler.

İlk iki ay boyunca her gün sorgu için çıkardılar ve bilincimi kaybedene kadar dövdüler. Bizi çeşitli eylemleri, hatta duymadığımız eylemleri bile üstlenmeye zorluyorlardı, kaldıkları yerlerde televizyon vardı ve ne olup bittiğini biliyorlardı. Direnişçilerin nerede olduğunu veya Mashadov'un nerede gizlendiğini soruyorlardı, ama biz bunu nereden bilebilirdik. Onların bunların bizden iyi bilmeleri gerekiyordu, çünkü kontrol noktalarından Çeçenya'nın sivil insanları bile rahatça geçemiyorlardı, direnişçiler nasıl olup da burunlarının dibinde yaşıyordu. İşkenceler çeşitliydi: Elektrik şoku, vücutta izmarit söndürmek, başa naylon torba geçirip nefessiz bırakmak. Alnın etrafına ip bağlıyorlardı ve gözlerin alna kayması için ense üzerinde döndürüyorlardı. Bunun gibi daha birçok şey vardı, hepsini birden hatırlayamıyorsun: Boş kola şişelerini kafa üzerinde kırıyorlardı, dayaktan sonra kelepçelerle tavana asıyorlardı veya baş aşağı asıyorlardı.

İlk yemeği beşinci gün verdiler. Aynı kuyuda olan üç kişiye verilen bir parça bayat ekmek ve bir çeşit konserve kutusu idi. Bazen bize iki-üç kişi daha katıyorlardı, ama yemek miktarına eklenmiyordu. Su üç gün arayla veriliyordu, biz de çukurdan su içiyorduk, nasıl veba veya kolera olmadığımızı anlamıyorum zaten. Allah'ın bizi ölümden koruduğu gibi bundan da koruduğu görülüyor.

Eğer biri tüberküloz olduysa, onu bir yere alıp götürüyorlardı ve bir daha onu görmüyorduk. Ama bir keresinde onların başına ne geldiğini öğrendik: Onları kimse tedavi etmiyordu, ölüme yakın olduklarında onları bir kuyuda topluyorlardı ve kimse onları yedirmiyordu, işkencecilerimizin ifade ettiğine göre, onlar orada “Son nefeslerini veriyordu". O çukurları dolduruyorlardı ve yenileri için başka çukurlar açıyorlardı. Bizler paralıların sık sık kendi aralarında bizim esir kampını 'mezar' olarak adlandırdıklarını duyuyorduk. İlk başta onların neden konuştuğunu anlamadık. Bunu, beraberimdeki üç kişinin hastalandığı ve benim sağlıklı olduğumdan başka bir çukura götürüldüğümde anladım. Orada Ali bana o çukurda kalan üç kişinin başına ne geleceğini anlattı. Geceleyin, yukarıda bazı hareketlenmeler olduğunu duyduk, bize kadar askerlerin bazı küfür cümleleri geliyordu, bu cümlelerden paralıların askerleri sabahleyin beni attıkları çukuru doldurmaya zorladıklarını anladık.

Yanımıza sıkça diğer çukurlardan atılan yenileri geliyordu ve bundan bu bölgede gerçekten çok sayıda meçhul kardeş mezarının olduğu sonucunu çıkarmak mümkündü. Demek ki, onlar burayı mezarlık olarak adlandırmakta haklıydı. Onların sayısının ne kadar olacağını söyleyebilecek biri olabilir mi, ama bu sayının az olmayacağını düşünüyorum!

Bu çukur daha kuru idi, galiba ayaklarımızın altında taş olduğu ve su onların arasında olduğu için böyleydi, ama üzerine serecek bir şey olmadığında uyumak nasıl olur anlıyorsunuzdur. Çukur boyut olarak küçük idi ve uzun bir süre Adam atılana kadar orada Ali ile biz yalnızdık. Anlıyorsunuzdur, gerçek isimlerimizi söylemiyorum, çünkü şimdi her yerde arıyorlardır.

Burada oluşumuzun ikinci ayından sonra sanki bizi unuttular, çünkü hiçbir anlatacak şeyi olmayan bizden başka yenileri geliyordu ve onlar üzerinde 'çalışıyordu'. Biz ise sanki onlara gına getirmiştik. Şimdi biz onlar için iş gücü olmuştuk. Bizi su ve odun için götürüyorlardı, bir bahçeye odun saklamaya zorladılar, büyük ihtimal karargahlarının bahçesi idi. Bazen onların unuttuğu gençlerin cesetlerini bir çukura atmak ve çukuru kapatmak durumunda kaldık. Ama onlardan biri bilinmeyen bir şekilde öldürüldüyse eğer, bizi hemen hatırlıyorlardı ve ölenlere imrenecek kadar sıkı azarlanmalara maruz kalıyorduk. Bunun dışında bizi doyurmayı da bırakmışlardı ve öğle yemeğinde solucan toplamak zorunda kaldık. Bu tür 'öğle yemeği' arayışlarında sonradan bizi soğuktan koruyacak olan inler kazdık. Ama oraya sadece geceleri, "Haydin tarla sincapları inlere!" komutundan sonra girebiliyorduk, ama onun da bir kuralı vardı, fener ile kuyu aydınlatıldığında görülecek şekilde kafaların dışarıda olması gerekiyordu. Eğer bu komuta olmadan gizlendik veya birini başının başı görülmediyse, bize onların ifade ettiği gibi 'papara yiyorduk'. Hepimizi çukurdan çıkarıyorlardı, dövüyorlar veya işkence ediyorlardı. Bazen hangi gün olduğunu anlayamaz olurduk, hatta geçen bir yıl süresiz geldi.

Hiçbir planımız olmadığı halde bir gün uygun bir anda kaçmaya karar verene kadar böyle devam etti: Konuştuk ve ne olacaksa olsun kararı aldık. O gün suya bizden beş kişiyi götürdüler: Ben, Ali, Adam ve komşu çukurdan iki kişi. 'Tarla sincaplarından' birinden endişeliydik, çünkü o aramızda kısa bir zamandır vardı ve ona güvenebilir miyiz bilmiyorduk. Su için bizi genellikle GRU askerleri götürüyordu.

Nehre geldiğimizde, su deposu için bizi zincirle bıraktılar, deponun dolması için iki saatte beş ton doldurmak lazımdı. Su doldurduğumuz kovaları veriyorduk, paralılar ise bele kadar üstlerini çıkarmışlar BMP aracının üzerinde oturuyorlardı. Onlardan biri suya yaklaşıncaya kadar bir şeye gülüyorlardı. Suya yüzünü uzatınca bağırdı: "Çocuklar su değil, banyo sütü, haydin yıkanalım!". Bizi korumak üzere birini kıyıda bırakarak suya atladılar. Bir dakika sonra onlar Gums nehrinde çalkalanıyorlardı, dünyada her şeyi unutmuşlardı. Nöbetçimiz bizden çok onlara bakıyordu, durumu değerlendirdik ve kaçma teşebbüsünde bulunmanın zamanı geldiğine karar verdik. Kısmetse kaçarız, değilse acılarımız son bulur ve şehit oluruz, çünkü beraberimizde ne kadar götürebilirsek o kadar düşman da götüreceğiz. Safımız yavaş yavaş BMP yakınına bırakılmış silah yığınına yöneldi. Su taşıyıcılarından beşincisine güvenmeyerek, yapacağımızı sessizce aramızda konuştuk.

Kaçmaya niyetlendiğimizi ve kendisine güvenmediğimiz hissederek nöbetçiyi kendisinin alacağını söyledi. Sessizce kovayı koyduk ve silaha atıldık, Said, Allah ondan razı olsun, GRU askerine atıldı. Ama asker dönüp ateş açmayı başardı. Ama yaralı Said onu kucakladı ve bize ateş etmesine izin vermedi. Bizi kendisi ile koruyarak karşı ateş açmamıza fırsat verdi. Askerlerin sudan çıkmasına izin vermeden sağanak ateşle, bu cehennemden kurtulacağımıza inanmayarak ormana kaçtık. Ormanda bize düşman mermileri yetişti, ama durmadık. Yeni yaralar almamak için uzun süre ilerledik. Daha sonra aşağıda bizi arayacaklarını anladık ve yukarı kaçtık. Kısa bir süre sonra aşağıda helikopterler göründü, hatta uçak. Vedeno köyü tarafına iki roket bıraktı ve uçak kayboldu, helikopterler ise ormanın üzerinde uzun süre döndü. Galiba bizi yukarıda aramak akıllarına gelmedi, çünkü onların aklında bizim yukarı çıkacak gücümüzü olmadığı vardı.

Ne kadar koştuk hatırlamıyorum, çünkü uzun süre ormanda izleri şaşırarak yolumuzu uzun süre kaybettik. Birkaç kez nehri koşarak geçtiğimizi biliyorum, çünkü askerlerden birinin nereye gittiğimizi göstermek için kalmadığına emin değildik. Ama durum bizim hayrımıza idi ve akşama doğru küçük bir çiftlik veya köye ulaştık. Anlayacağınız üzere kurtarıcılarımızın güvenliği açısından adlarını söyleyemem. Bize ilk yardım müdahalesinde bulundular, yiyecek verdiler ve aynı gece sınırdan geçirdiler. Gerisini siz de biliyorsunuz. ÖZ/FT

bu haber www.ajanskafkas.com dan alıntıdır

Moskova/Ajans Kafkas - Çeçen ve İnguşlar Sibirya ve Orta Asya’ya toptan sürüldükleri tarihi trajedi ve soykırımın 64. yıldönümünü anmaya hazırlanıyor.

23 Şubat 1944’te başlayan sürgünün hala acılarını çeken Çeçen ve İnguşlar için farklı ülkelerde etkinlikler planlanırken Savaş Karşıtı Kulüp de yarın Rusya’nın başkenti Moskova’da bir anma programı düzenleyecek.

Moskova'da Bolotnaya Meydanı’nda ‘Aslan yeniden!' adlı yas programında Stalin rejiminin kurbanları anılacak. Savaş Karşıtı Kulüp, programda halklara karşı işlenen suçların anlatılacağını, ayrıca bugün Çeçenya ve İnguşetya'da var olan duruma dikkat çekileceğini kaydetti. Sürgün sırasında köylülerin samanlıklara kapatılıp yakıldığı Haybakh’ta yaşananlar, İkinci Dünya Savaşı’na katılmış ‘kahraman’ Çeçenlerle ilgili haber ve resimler de dağıtılacak.

Stalin’in Almanlarla işbirliği yaptıkları iddiasıyla aldığı kararla 23 Şubat 1944'de Çeçen ve İnguşlar evlerinden sürülmeye başladı. İlk günde 20 bin kişi evinden çıkarılıp katarlara bindirilirken şubat sonuna dek bu rakam 387 bini buldu. Resmi kaynaklara göre, sürgünde 90 bin İnguş zarar gördü. Ama gerçek rakam 134 bini aşıyor. Rus insan hakları örgütü Memorial’in İnguşetya bölge başkanı Maryam Yandiyeva "Bunların 50 bininden fazlası açlık, soğuk ve hastalıktan yolda öldü. Henüz doğmamış hayatlar da hesaba katılacak olursa yaşananlar tüm halk için büyük demografik bir felaketti" dedi.

Çeçen ve İnguşların sürgüne gönderilmelerinden iki hafta sonra 7 Mart 1944'de SSCB Yüksek Konseyi, Çeçen-İnguş Özerk Cumhuriyeti’ni lağvetti. Kruşçev’in sürgün edilen halkların geri dönüşünü onaylamasının ardından 9 Ocak 1957'de SSCB Yüksek Konseyi kararıyla Çeçen-İnguş ASSR'i yeniden kuruldu. Çeçenler gibi Balkarlar, Karaçaylılar, Kalmıklar, Kırım Tatarları ve Ahıskalılar da sürgüne gönderildi. Memorial'ın derlemesine göre, 1943-1944'de Kalmık Cumhuriyeti’nden 101 bin, 1943'de Karaçay-Çerkes'ten 70 bin, Kabardey-Balkar'dan 37 bin, Ahıska bölgesinden 100 bin kişi sürgün edildi. ÖZ/FT

Bitmeyen sürgün